Polaki.orgPolacy na Białorusi: kultura, pamięć, tradycje

„Polonez” w Słonimiu – festiwal polskiej pieśni i tańca

· Z życia Polonii

Ulica Bernardyńska w Słonimiu na zdjęciu z 1931 roku
Słonim, ulica Bernardyńska, 1931. Fot. Witold Pikiel, domena publiczna, Wikimedia Commons

Pod koniec maja Słonim, miasto nad Szczarą w obwodzie grodzieńskim, zamienia się w scenę polskiej muzyki. Od 2005 roku odbywa się tu otwarty regionalny festiwal „Polonez”, na który przyjeżdżają zespoły z różnych części Białorusi, a także goście z Polski i Litwy. W 2018 roku festiwal odbył się po raz czternasty.

Skąd wziął się festiwal

Pomysł zrodził się w środowisku miejscowych nauczycieli i animatorów kultury, którzy chcieli stworzyć miejsce spotkań dla polskich zespołów amatorskich z regionu. Z czasem z niewielkiego koncertu wyrósł festiwal z kilkudziesięcioma wykonawcami, konkursem i koncertem galowym. Nazwa nawiązuje do tańca, który od wieków jest wizytówką polskiej kultury i od którego tradycyjnie zaczyna się każdy bal.

Jak wygląda festiwal

Program zwykle składa się z kilku części:

Na scenie można zobaczyć zarówno dziecięce zespoły szkolne, jak i chóry seniorów, które od lat śpiewają polskie pieśni ludowe i patriotyczne. Repertuar jest szeroki: od piosenek biesiadnych, przez kolędy i pieśni maryjne, po utwory współczesne.

Ludzie festiwalu

Siłą „Poloneza” są ludzie, którzy go współtworzą: nauczyciele języka polskiego, kierownicy zespołów, wolontariusze i rodziny uczestników. Dla wielu wykonawców to najważniejszy występ w roku — szyje się nowe stroje, ćwiczy kroki i układy taneczne przez całą wiosnę.

Festiwal jest też okazją do spotkań. Zespoły z małych miejscowości, które na co dzień ćwiczą w szkolnej sali, mogą zobaczyć, jak pracują inni, wymienić się repertuarem i nawiązać znajomości.

Słonim przy okazji

Przyjeżdżając na festiwal, warto zobaczyć samo miasto. Słonim ma zabytkowe świątynie różnych wyznań, a jego historia wiąże się z rodem Ogińskich — hetman Michał Kazimierz Ogiński prowadził tu w XVIII wieku słynny teatr i kapelę. To dobre tło dla festiwalu, który od lat przypomina, że muzyka i taniec łączą ludzi ponad granicami.

O innych festiwalach w regionie piszemy w tekstach o festiwalu nad Kanałem Augustowskim i o Kaziukach w Grodnie.