„Polonez” w Słonimiu – festiwal polskiej pieśni i tańca

Pod koniec maja Słonim, miasto nad Szczarą w obwodzie grodzieńskim, zamienia się w scenę polskiej muzyki. Od 2005 roku odbywa się tu otwarty regionalny festiwal „Polonez”, na który przyjeżdżają zespoły z różnych części Białorusi, a także goście z Polski i Litwy. W 2018 roku festiwal odbył się po raz czternasty.
Skąd wziął się festiwal
Pomysł zrodził się w środowisku miejscowych nauczycieli i animatorów kultury, którzy chcieli stworzyć miejsce spotkań dla polskich zespołów amatorskich z regionu. Z czasem z niewielkiego koncertu wyrósł festiwal z kilkudziesięcioma wykonawcami, konkursem i koncertem galowym. Nazwa nawiązuje do tańca, który od wieków jest wizytówką polskiej kultury i od którego tradycyjnie zaczyna się każdy bal.
Jak wygląda festiwal
Program zwykle składa się z kilku części:
- przemarszu uczestników przez centrum miasta,
- oficjalnego otwarcia na scenie miejskiego domu kultury,
- przesłuchań konkursowych w kategoriach wokalnych i tanecznych,
- koncertu laureatów i wspólnego poloneza na zakończenie.
Na scenie można zobaczyć zarówno dziecięce zespoły szkolne, jak i chóry seniorów, które od lat śpiewają polskie pieśni ludowe i patriotyczne. Repertuar jest szeroki: od piosenek biesiadnych, przez kolędy i pieśni maryjne, po utwory współczesne.
Ludzie festiwalu
Siłą „Poloneza” są ludzie, którzy go współtworzą: nauczyciele języka polskiego, kierownicy zespołów, wolontariusze i rodziny uczestników. Dla wielu wykonawców to najważniejszy występ w roku — szyje się nowe stroje, ćwiczy kroki i układy taneczne przez całą wiosnę.
Festiwal jest też okazją do spotkań. Zespoły z małych miejscowości, które na co dzień ćwiczą w szkolnej sali, mogą zobaczyć, jak pracują inni, wymienić się repertuarem i nawiązać znajomości.
Słonim przy okazji
Przyjeżdżając na festiwal, warto zobaczyć samo miasto. Słonim ma zabytkowe świątynie różnych wyznań, a jego historia wiąże się z rodem Ogińskich — hetman Michał Kazimierz Ogiński prowadził tu w XVIII wieku słynny teatr i kapelę. To dobre tło dla festiwalu, który od lat przypomina, że muzyka i taniec łączą ludzi ponad granicami.
O innych festiwalach w regionie piszemy w tekstach o festiwalu nad Kanałem Augustowskim i o Kaziukach w Grodnie.